Dan zie je niets

Al vroeg in de ochtend was ik in het bos. Stilte alom. Vogels zongen. Een haas rende weg bij het zien van mijn gestalte. De zon scheen door de bomen en belichte de stammen en de gevallen bladeren. Rust, niets dan rust. Hier geniet ik enorm van. Langzaam bewoog ik mij door het bos om sporen uit te zetten voor de cursisten die ik rond 10:00 uur bij de rand van het bos verwachte. Staartmeesjes vlogen al kwetterend in grote groepen af en aan. Net of dat ze boos op mij waren omdat ik hun gebied binnendrong. Zoveel moois, zo’n heerlijke rust.

Na het uit zetten van de sporen sprokkel ik meestal nog een hoeveelheid haardhout bij elkaar. De overblijfselen van de houtkap van een jaar geleden. Alle uitheemse bomen zoals de Amerikaanse eik of Douglasspar moesten het ondanks hun hoge leeftijd ontgelden. De restanten van de afgebroken takken van de eik zoek ik altijd bij elkaar. Het is tenslotte hardhout. Elke keer levert dat weer een avondje stoken op. Tijdens het sprokkelen zie ik altijd vaste bezoekers hun hond uitlaten in het bos. Zij kennen mij, ik ken hen. Door hun komst weet ik hoe laat het is. Zij komen stipt op vaste tijden met hun hond. Zo groet ik de accountmanager van hondenvoeding met haar hond, een jager met zijn Bracco Italiano en de oude vrouw met haar Airdaleterriër. Sporen zijn gezet, hout is gesprokkeld. Tijd voor een kop koffie en wachten op de cursisten.

Als ik besluit nog even een wandelingetje te maken stopt er auto. Een vrouw, twee kinderen en een drukke hond springen uit de auto. Direct raust de hond door het bos. Zo druk als de hond is, zo zijn ook de kinderen. Al roepend en schreeuwend naar elkaar beginnen zij aan hun boswandeling. Volgens mij kun je als je 3 meter van elkaar vandaan loopt elkaar best nog verstaan. Maar nee, het moet roepend en schreeuwend. “MAM, ER ZITTEN TOCH BEESTEN IN HET BOS?” De moeder antwoord bevestigend. Hoewel ik al een eind bij hen vandaan ben hoor ik duidelijk het antwoord van de moeder. Na een half uurtje kom ik bij de auto terug en schenk mijzelf nog een kop koffie in. Al roerend sta ik een spektakel gade te slaan van een moeder met twee zeer drukke kinderen en haar hond.

In de verte nadert een auto. En plots zie ik de hond een run nemen en waar ik bang voor was gebeurt: auto vol in de remmen omdat de hond vlak voor de auto de weg over rent. De automobilist draait zijn raam open en direct krijg ik de volle laag. Ik probeer de man nog uit te leggen dat het niet mijn hond is, maar dat hoort de man al niet meer. Even later komen de vrouw en de twee kinderen aan. Als ik haar aanspreek over de hond en de remmende auto krijg ik als antwoord: “Ja, dat doet ie wel vaker. Echt vervelend hoor”. Geen excuus of wat dan maar ook alleen maar: “Waar is mijn hond meneer?” Als ik aangeef geen idee te hebben waar de hond gebleven is word ik zelfs vermanend aangesproken. “U had toch wel even kunnen kijken waar Bo naar toe is gerend?” Als ik probeer te vertellen dat ik door de automobilist de volle laag kreeg en dus niet zag waar de hond heen rende wordt dit al niet meer gehoord.

De cursisten komen een voor een aan en drinken een kop koffie. In de verte zie ik de vrouw met de twee kinderen en de hond aankomen. De kinderen nog steeds schreeuwend en roepend naar elkaar en naar de vrouw. “JAMMER HE MAM DAT WE GEEN DIEREN HEBBEN GEZIEN?” Nee, met zoveel herrie zie je echt niets.

Advertenties
Geplaatst in Jan Brand Zweetwerk | Tags: , , , , , ,

De wandelstok

Zelf een wandelstok maken van een ‘ruige’ boomtak. Altijd een leuke bezigheid. Deze zelfgemaakte wandelstok, mits de juiste boomsoort wordt gebruikt, kan voor velerlei doeleinden worden toegepast. Te denken valt aan een pelgrimsstok met bijvoorbeeld een ingebouwd kompasje. Een stok waar je tijdens lange pelgrimstochten steun bij vindt. Of wat te denken van een wandelstok voor fotografen of jagers waarbij de wandelstok dienst doet als geweerstok (mits er een V-vork aan het uiteinde zit) of een steun om het fototoestel op te zetten of te bevestigen. Je kunt er een drijversstok van maken waarbij de drijvers tijdens het uitdrijven van het wild in de percelen de stok gebruiken om op bomen te kloppen om herrie te maken. Of om de stok te gebruiken om prikkeldraad afscheidingen wat naar beneden te duwen als het prikkeldraad als obstakel moet worden genomen tijdens de drift. Maar ook kun je van deze wandelstok een zogenaamde saufeder maken. Een saufeder is als wapen te gebruiken om jezelf te beschermen tegen gewonde, aangereden of aangeschoten wilde zwijnen. Aan de onderkant van de harde stok wordt een zeer scherpe punt gemaakt met behulp van een metalenpijpje of er wordt een mes van ongeveer 30-40 centimeter gemonteerd. Deze punt of het mes kunnen je veiligheid aanzienlijk vergroten als je geen wapen hebt of als het wapen moeilijk te hanteren is in zeer dichte begroeiing. Houd er rekening mee dat een saufeder in Nederland verboden is. In onder ander Duitsland is deze wel toegestaan.

Het maken van de wandelstok

Kies een mooi gevormde tak met een lengte die reikt tot aan de schouder. Gebruik hiervoor één van de volgende boomsoorten:

  • Eik;
  • Tamme kastanje;
  • (Kronkel)Hazelaar;
  • Berk.

Andere houtsoorten zijn ook mogelijk, maar bovenstaande soorten gaan lang mee.

Ontdoe de stok van de bast en laat deze twee weken drogen. Eventueel kunt u de stok met houtsnijwerk verfraaien.

Snijdt een mooie ‘kop’ aan de wandelstok of maak een stukje reeëngewei passend op de stok.

Maak aan de onderkant van de stok een punt. Bedenk hierbij voor welke doeleinden u de wandelstok wilt maken. Moet de stok alleen maar steun geven of moet de stok ook een verdedigingsmiddel zijn?

Schuur met middelfijn schuurpapier het oppervlak glad. Herhaal dit met fijn schuurpapier. Als de wandelstok geheel aan uw wensen voldoet is het mogelijk de wandelstok verder af te werken. Dit kan met meerdere bijenwas lagen. Elke dag laat u een laag was intrekken wat u de volgende dag uitwrijft en er een volgende laag bijenwas op aanbrengt. Zo brengt u in totaal 5 lagen bijenwas aan. Een andere mogelijkheid is de wandelstok te lakken met polyurethaanlak. Twee lagen is voldoende. Tussen de twee lagen lak wel eerst lichtjes opschuren. Op deze manier is het mogelijk een wandelstok te maken die ‘eigen’ wordt , zowel door het maken als door het te gebruiken.

wandelstok2

 

Geplaatst in Jan Brand Zweetwerk | Tags: , , , , ,

Buitenkantoor

Met regelmaat krijg ik de vraag of stel ik de vraag zelf om nader met iemand kennis te maken. Mensen in je netwerk leren kennen, eens in real life ONT-moeten en zien wie er achter een profiel of foto ‘schuil gaat’. ONT-moeten, want niks moet. Als snel volgen er in het gesprek altijd twee vragen: wanneer? En waar? Soms ga ik naar het kantoor- of hedrijfspand van mijn gesprekspartner maar met regelmaat vindt het gesprek in mijn ‘buitenkantoor’ plaats. Al wandelend leer ik de mensen kennen en zij mij. Al gauw leer ik dat de mensen deze manier van afspreken niet gewend zijn. Twee dagen voor de afspraak hoor ik al de worsteling: “Het gaat waarschijnlijk regenen” of “Het wordt slecht weer”. En “Gaan we ver?” Een wetenschap heb ik in de jaren dat ik zo afspreek wel geleerd: er is geen slecht weer, er is slechte kleding.

En, ik heb het echt meegemaakt, af en toe word ik zelfs nog verrast als de bewuste dame waar ik mee heb afgesproken aan komt rijden en vervolgens uitstapt met een witte broek aan in combinatie met witte schoenen met hoge hakken. Ik moet zeggen, dan gaat mijn lampie wel eens bijna uit. Mannen zijn overigens niet veel beter hoor. Strak in het pak over de blubberige bospaadjes wandelen schijnt hen niet te deren,… totdat we bij de auto’s aankomen. “Shit! Kijk nou! En vanmiddag heb ik een andere afspraak!” En ja, de modderspetters zitten op de broek en op de schoenen. Toch ervaren de mensen de wandelende kennismaking als prettig en voelt het echt.

Tijdens de wandeling kijk je elkaar vaak niet recht in de ogen aan omdat we naast elkaar wandelen. Dit heeft als psychologisch voordeel dat mensen meer durven te vertellen. Omdat ik deze vorm van afspreken gewend ben en weet wat ik ongeveer kan verwachten stel ik meestal een aantal vragen. Mijn gesprekspartner gaat dan vanzelf vertellen. Mijn gesprekspartner is dan zo aan het vertellen dat ik precies te weten kom wat ik wil weten en wat mensen nou echt beweegt. Na afloop realiseren mijn gesprekspartners vaak dat zij het meest aan het woord geweest zijn en dat zij nauwelijks iets van al dat natuurschoon gezien heeft. En dat geeft voor mij en voor dat moment niks. De eerlijkheid en de oprechtheid zijn eruit gekomen in het gesprek, en daar ben ik juist op uit. Mooie metafoor: samen op weg naar een echte ontmoeting.

Heerlijk zo’n buitenkantoor.

buitenkantoor

Geplaatst in Jan Brand Zweetwerk

Nazoeken door een GOED nazoekteam

Te vaak willen voorjagers zweetwerk ‘er even bij doen’. Met de hond wordt immers al veldwerk, apporteerwerk en/of (vossen)bouwwerk getraind. Dus zweetwerk kan er dan wel even bij, toch? Ik wil u hiervoor waarschuwen. Zweetwerk doe je er niet even bij.

Zweetwerk is een zeer serieuze aangelegenheid waarbij aangereden of aangeschoten grofwild aan de hand van verwijzingen (haartjes, botsplinters, stukjes ingewanden, bloedspetters of hoefafdrukjes) uren na het voorval kan worden teruggevonden door de samenwerking van baas en hond. Voor de baas en voor de hond is dit zeer inspannend en een gesstelijke belasting. Zweetwerk vereist nogal de nodige opleiding van de hond en kennis van de geleider.

Belangrijk is, dat indien er een beroep wordt gedaan op een zweethond, er ook voldoende kwaliteit in huis is om de nazoek tot een goed einde te brengen. Het is belangrijk dat kwaliteit niet alleen bestaat uit een goed verhaal, maar ook aantoonbaar is. Aan de honden van de zweethondenlijsten worden daarom een aantal hoge eisen gesteld.

Reken voor een succesvol nazoekteam een tijdspanne van ongeveer een jaar om dit onder de knie te krijgen. Reken hierna nog eens een half jaar waarbij u meekijkt met een ervaren nazoekteam voordat u zich voor het eerst met uw hond aan een natuurnazoek waagt.

Te vaak merk ik dat nazoekteams wel een proef of meerdere proeven hebben gelopen, dus achten zij zich goed genoeg om natuurnazoeken te doen of zelfs lessen te gaan geven in zweetwerk zonder dat hier voldoende kennis in huis is.

Mijn tip: ben je geinteresseerd in zweetwerk en wil je dit actief gaan uitoefenen? Zorg dat je het zweetwerk eigen maakt, maar doe het goed of doe het niet. Maar doe het niet half!

Geplaatst in Jan Brand Zweetwerk | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

oefensporen maken

Tips om zelf oefensporen maken

De interesse voor het zweethondenwerk is gewekt en nu wilt u verder, dus maar eens goed zoeken op internet naar een hondentrainingschool of een persoon die trainingen wil verzorgen. Al snel blijkt dat er de mogelijkheden om te starten voor een training en een trainingslocatie niet zo dik gezaaid zijn. Bij de één kunt u met uw rashond niet terecht omdat de beste meneer of mevrouw die de training verzorgd één bepaald ras prefereert boven een ander. Bij een ander is er gewoonweg geen plaats. En toch wilt u verder. Maar wat te doen?

U zou zich aan kunnen sluiten bij een Wild Beheer Eenheid (WBE) en met het daar opererende nazoekteam(s) vragen of hij/zij u in de praktijk tijdens een aantal natuurnazoeken u wilt informeren over de werkwijze. Zoek ook informatie op het jachtforum op internet. Op dit forum kunt u ervaringen van jagers en van nazoekteams lezen en hier kunt u al uw vragen over zweetwerk stellen.

Als het bovenstaande niet lukt kunt u zelfstandig proberen uw hond te trainen. In dit geval begint u rustig.U neemt een oude panty en doet hier een flinke ‘kluit’ vuile pens in. Met deze panty gaat u naar een locatie die enigszins overeenkomt met de natuurlijke omgeving van grofwild. U maakt met uw hak van uw laars een soort afsprong en legt hier een minuscuul kleine hoeveelheid pens in. Daarna legt u de gevulde kant van de panty in dit ‘wondbed’ en sleept de panty met inhoud over de grond achter u aan. Maak de afstand zeker voor het eerst niet te groot. Hooguit 20 meter. Aan het eind van dit spoor legt u een klein hapje pens neer. Het moet een echt ‘BINGOSPOOR’ zijn. Met bingospoor bedoel ik: de hond moet succes hebben.

Zodra u het spoor gaat uitlopen krijgt de hond na inspectie van het wondbed  het borsttuig/halsband en de lange 10-meterlijn aan. Een kleine hond tilt u op en zet u pas bij het wondbed met zijn neus er minden in. Een grote hond laat u volgen naar het wondbed. Na maximaal een minuut snuiven in het wondbed geeft u uw hond het commando ‘ZOEK SPOOR’. De hond moet in een rustig tempo over het spoor gaan. Als de hond enigszins loopt te lummelen op het spoor moedigt u de hond aan met het commando “OP SPOOR’. Loopt de hond veel te snel, dan blijft u staan en geeft het commando ‘RUSTIG’ als de hond rustig is geeft u weer het commando ‘OP SPOOR’. Doordat u stilstaat, de lijn strak staat en de hond door wil zal hij zich rustiger gaan gedragen. Let wel: de zweetlijn is een werklijn geen corrigeerlijn. Corrigeer de hond nooit met de zweetlijn, het initiatief verdwijnt op die manier bij de hond.

U traint een spoor om de week en elke keer maakt u het spoor wat langer en gaat u met de panty achter u aan slingerender lopen. Vanaf de derde keer vervangt u de panty in een haas met zijn vel nog ‘aan’. Zo’n haas kunt u vragen aan een jager of bestellen bij uw poelier. In plaats van een panty sleept u een haas aan een touwtje achter u aan. Aan het einde van het spoor laat u geen hapje pens maar het haas achter. Als de hond bij het eindpunt, ook wel het stuk genoemd, aankomt beloont u de hond uitvoerig. De hond krijgt of een klopje op de borst of een kleine snack welke hij nooit ergens anders dan bij het eindpunt krijgt. Dit kan een stukje gekookt ei, een stukje leverworst of iets anders zijn, voor mijn part een likje kaviaar. Op die manier zal de hond werken voor u als plezierig ervaren, wetende dat bij succes die lekkere beloning of dat klopje op de borst volgt.

Nog mooier is, in plaats van de pens in een panty, dat u runderbloed gebruikt. Runderbloed kunt u verkrijgen bij een zelfslachtende ambachtelijke slager. Als u vraagt om b.v. 5 liter bloed wat niet mag stollen zal de slager er een klein beetje antistollingsmiddel aan toevoegen. U kunt dit bloed thuis zeven en in bijvoorbeeld omgespoelde afwasmiddelflessen overdoen en invriezen. Bij het maken van het spoor laat u het bloed met kleine tussenpozen uit de fles druppelen.

Indien u op het jachtforum een vraag voor een reeënvel uitzet zal praktisch altijd een grofwildjager dit vel ter beschikking stellen. Dit vel kunt u gebruiken om aan het eind van het spoor neer te leggen. Tevens kunt u in de wondbedden een paar haartjes neerleggen. Deze haartjes geven ook weer geur af. Naarmate de afstanden groter worden gaat u ook haken in uw spoor aanbrengen. Tijdens het maken van uw spoor maakt u ineens een haakse hoek naar rechts of naar links. Deze hoek markeert u weer door met uw hak een afzet te maken. In deze afzet, het wondbed, legt u weer een paar haartjes met wat druppels bloed. Zo maakt u in totaal drie wondbedden in het spoor.

De afstanden voert u van 30 meter op tot na een periode van zes maanden een maximum afstand van 500 meter.

De sporen die u legt loopt u de eerste drie a vier keer direct met uw hond uit. De vijfde keer loopt u het spoor pas uit als het spoor al een uur oud is. De zesde keer loopt u het spoor na drie uur pas uit, maar houdt u het spoor wat korter dan de vorige keren. Op deze manier ‘speelt’ u met tijd en afstand. Bedenk wel: werk altijd voor succes van de hond.

Zodra u het spoor over grote afstanden gaat leggen is het soms lastig het spoor voor de nazoek weer terug te vinden. Maak in het spoor verwijzingen voor u zelf. Dit kunt u doen door een varenblad in een tak van een boom te hangen of door een tak schuin tegen een boomstam te zetten. Of zet een dennentakje in een loofboom. Persoonlijk werk ik nooit met lint of punaises aan een boom om het spoor te  markeren.

Toch blijft het het beste het zweetwerk te leren van een ervaren persoon. Dus als u nergens terecht kunt is het bovenstaande een manier om de basis van het zweetwerk te leren.

Geplaatst in Jan Brand Zweetwerk | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,